Grossman Film & Wine Festival, 2015.

Piše: Marko Stojiljković

5

Sredinom srpnja, kao i svake godine, u Ljutomeru je održan Grossmannov festival fantastičnog filma i vina. Ovogodišnje izdanje bilo je 11. po redu. Bilo je dobrih, kultnih i strašnih filmova, kao i muzičkih dokumentaraca, koncerata, izložbi, performansa i predstavljanja knjiga, a dobro vino i osvježavajući gemišti (idealni za ovu vrućinu) tekli su u potocima. Održan je i tradicionalni “zombie walk”, a ove godine je bila izvedena i prva zombi-opera, i to ispred župne crkve, posljednjeg dana festivala.

Podijeljene su i nagrade. Za životno djelo nagradu je dobio njemački glumac Udo Kier, u čiju je čast bila upriličena retrospektiva filmova, o okviru koje je prikazano tri naslova. Najnoviji od njih, Shadow of the Vampire (2000) je fikcionalizirani fantastični film koji se bavi okolnostima snimanja Murnauovog Nosferatua (1922). Ako ne iz drugih razloga, film valja pogledati zbog odličnih glumačkih ostvarenja: Kier u ulozi producenta Albina Graua, John Malkovich kao Murnau, Eddie Izzard kao glumac Gustav von Wangenhein i Willem Dafoe u punom kostimu kao Max Schreck. Osim njega, prikazana su još dva kultna klasika iz produkcije Andija Warchala, Flesh for Frankenstein (1973) i Blood for Dracula (1974) u kojima autor Paul Morrissey vrši rekonstrukcije dvojice najpoznatijih književnih, filmskih i pop-kulturnih monstruma. Obje naslovne uloge odigrao je ovogodišnji počasni gost Grossmanna.

2

Druga retrospektiva festivala bila je posvećena redateljsko-kompozitorskom dvojcu Richard Stanley – Simon Boswell. U okviru nje, prikazana su Stanleyjeva oba dovršena dugometražna filma: kultni SF pulp hit Hardware (1990) i apokaliptični horor-triler Dust Devil (1992). Pred obje projekcije na glavnom trgu Boswell je uživo izvodio muziku iz Stanleyjevih filmova, kako igranih, tako i dokumentarnih i kratkometražnih. Od njih su na Grossmannu prikazani kratkometražni Mother of Toads (2011), te dokumentarni The Secret Glory (2001) i The Otherworld (2013). U okviru Shock Doc segmenta prikazan je i Lost Soul: The Doomed Journey of Richard Stanley’s Island of Dr. Moreau (2014) koji se bavio košmarnom produkcijom jednog od posljednjih filmova Marlona Branda u okviru koje su i Stanley i njegov nasljednik John Frankenheimer otpušteni.

Glavnu nagradu, Hudog Mačka, dobio je češki film Ghoul (2014) i tako pobijedio favorita German Angst, o kojem smo pisali na FAK-u. S odlukom se možemo složiti ili ne, ali obrazloženje žirija je uvjerljivo: Ghoul je nagradu dobio kao najstrašniji film, što je važno na horor-festivalu. U pitanju je rijedak primer horor filma koji je stvarno i zapravo strašan, posebno kada se uzme u obzir da se oslanja na već pomalo izlizani “found footage” trik. Ghoul nije samo strašan, već i jako dobro izveden film koji uspijeva povezati nekoliko tema (ukrajinski Gladomor, kanibalizam, serijskog ubojicu Andreja Čikatila i duhove) u jednu koherentnu i pratljivu cjelinu.

3

U istoj kategoriji posebno priznanje dobio je prvi slovenski horor film Idila (2015). Idila nije samo prvi film svoje vrste u slovenskoj kinematografiji, nego je i sasvim solidan, iako pomalo derivativan film koji se oslanja na strana iskustva i formule i prilagođava ih lokalnim okvirima, tehnički vješto izveden i vizualno ispoliran. U pitanju je varijacija na temu “backwoods” horora, a slovenski “twist” je nacionalna opsesija prirodom i planinama. Kao “final girl” (cura koja posljednja ostane u hororu) briljira Nina Ivanšin, art publici poznata po glavnoj ulozi u filmu Slovenka (Damjan Kozole, 2009).

“Hrupnog (bučnog) Mačka” za najbolji muzički dokumentarac dobio je Morphine: Journey of Dreams (2014). Nagrađena su i dva kratkometražna filma, “Slakovog Hudog Mačka” dobio je kanadski Dead Hearts (2014), a nagradu “Melies d’Argent” Europske Federacije Festivala Fantastičnog Filma belgijski Dernière formalité (2014). Na Maloj radionici užasa pobijedio je Blood Snake 2: The Revenge of the Two Brothers Arona Horvatha. Vinski šampion je Revolution Turistične kmetije Hlebec.

1

Ovogodišnji Grossmann je inače otvoren hrvatskim ratnim akcijskim filmom Broj 55 (o kojem je bilo riječi na FAK-u) Kristijana Milića, dragog prijatelja festivala i pobjednika 2008. godine sa filmom Živi i mrtvi. Zatvoren je “double billom” filmova iz revijalnog segmenta “Nordic Genre Invasion” koji su sačinjavali kratkometražni finski epski postapokaliptični synth-pop trash Nightsatan and The Loops of Doom (2013) i “visoko-kalorična” švedska trash parodija na tragu Troma produkcije, American Burger (2014) koja se dotiče američkih teen filmova, šumskih “slashera” i “torture porna” na temu Istočne Europe. Oba filma su za preporuku, i svaki za sebe, a i u kombinaciji.

Pored njih je u okviru “invazije” prikazan i sjajan finski uvrnuti crnohumorni triler The Swedish Moment (2014) koji, oslanjajući se na braću Coen i art-film i ubacujući elemente finskih folk-rock spotova, priča već viđenu bizarnu priču na jedan novi i svjež način. The Swedish Moment mi je osobno bio najdraži i najkompletniji film festivala i potvrda da je ideja revijice skandinavskih žanrovskih filmova bila pun pogodak.

4

Osim navedenih, na Grossmannu je prikazano još dosta filmova u takmičarkim i revijalnim programima, uz neizbježni “Torture Garden” horor – maraton kojim su ove godine prevladavali latinoamerički naslovi. Grossmann je iz godine u godinu sve raznovrsniji festival sa sve bogatijim programom. Zbog toga i zbog opuštene atmosfere i bliskosti kako s domaćim organizatorima, tako i s gostima, ovo jedan od onih cool festivala na koji morate jednom doći. A kad dođete jednom, sigurno ćete se vratiti.

4 komentara za “Grossman Film & Wine Festival, 2015.

  • jelena says:

    koliko je njihov glavni program referentan? jure li aktuelno, ili je jak selektorski pristup ili…? koja programska celina je najjaca? na sta nepoznavalac zanra da zaigra prvo?

  • Marcus says:

    uglavnom se juri aktuelno, ali dosta često se svodi na dostupno. prioritet su gosti, što više za glavni program i obavezno za retrospektive. “grindhouse” je revija koja varira u žanru i kvalitetu. glavni program je relativno relevantan. uvek ima nešto sa strane, ove godine skandinavci. retrospektive su svakako vredne pažnje. a možeš ga doživeti i kao žurku i doći na špricere po celi dan.

  • jelena says:

    kao celodnevna zajebancija koncept mi je jasno i privlačno, zanimalo me malo i to koliko je reprezentativan, više informativno, ne opredeljujuće

  • Marcus says:

    varijabilno. ima tu raznih faktora (gostiju i slično), geografije itd. šuška se da se melies d’or seli na grossmanna sledeće godine. videćemo.

Leave a Reply

Your email address will not be published.